این روز ها. در لیگ هفتم، انگار که یک بمب یک تنی منفجر شده و همه چیز را به هم ریخته که قطعا سهم تیم های بزرگتر از بقیه ی تیم ها بیشتر است. معلوم نیست که ما باید از هیجان لیگ لذت ببریم یا از نا مهربانی ها رنج بکشیم. به هر حال، نظر و احساس ما هیچ وقت در روند لیگ تاثیری نداشته. چون هیچ وقت به گوش مسئولین نرسیده. ولو حرفهای منطقی زده باشیم.و حالا هم تاثیری ندارد. چون می دانم هنوز آنقدرلیگ ما حرفه ای نشده. اما بگذارید اگر نمی توانم تک نفره با مسدولین صحبت کنم، این حرفها را به بقیه بزنم. کسانی که با من هم عقیده و هم احساس هستند. در ضمن، از ادبیات دست و پا شکسته ی من هم ناراحت نشوید. نه علمش را دارم نه حسش را!

هفته ی اول با تمام هیجانش تمام شد. اعتراضات هنوز گل نکرده بود. ولی بوی نارضایتی به مشام می رسید. تنها مجازاتی که برای یک فوتبالیست رقم خورد، جریمه ی 1 میلیون تومانی بود که برای میثم بریدند. می دانید چرا؟ چون پرسپولیسی ها را ساکت کرد. بگذارید اعتراض هایم را شروع کنم. و خیالم راحت است که جایی مواخذه نمی شوم. و این بخاطر اینترنت عزیز است. آقایونی که میثم را جریمه کردید! خلیلی را یادتان نیست که فصل قبل که در سایپا بود، بعد از گلزنی به استقلال، به طرف 70 هزار تماشاگر آبی رفت و آن حرکت زشت را انجام داد؟ میثم چه کاری به غیر از این انجام داد که جریمه اش 1 میلیون تومان بود؟ می دانید فرق این دو موضوع چیست؟ اول اینکه هواداران سرخکی و عقده ای، به استادیوم آمده بودند تا بازی ای را تماشا کنند که تیم عزیزشان در آن هیچ نقشی ندارد. اما آن 70 هزار نفر به عشق قهرمانی، تیم خودشان را تشویق می کردند. پس اولین اشتباه از طرف شما... دوم اینکه قرمزی ها شاید 100 نفر هم نمی شدند. اما خلیلی به 70 هزار نفر بی احترامی کرد. نه به 70 نفر! و سوم اینکه منیعی کی با دستانش حرکات زشت انجام داد؟ ساکت کردن جو ورزشگاه به نفع تیم، جرم است؟ و چهارم اینکه منیعی فقط 1 ثانیه این کار را کرد و 1 میلیون تومان جریمه شد. اما خلیلی 10 دقیقه جلوی استقلالی ها می رقصید! اگر نرخ جریمه اینگونه باشد که خلیلی الان می بایست کنار خیابان بخوابد.

به هر حال هفته ی اول به پایان رسید. ولی هیچ کس حدسش را هم نمی زد که هفته ی سوم اینگونه رقم بخورد. حتی جن های عزیز فوتبال دوست!

هفته ی دوم هم آرام سپری شد. استقلال تهران بازی خود را واگذار کرد. اما خبری از اعتراضات نبود که نبود. چرا؟! دلیلش واضح است. چون داوری مسابقه بی نقض که نگوییم، بسیار کم نقص بود.و همه می دانیم کسی باید احمق و دیوانه باشد که به درست و صحیح اعتراض کند...

و اما هفته چهارم آمد. استقلال به دنبال جبران امتیاز بود. ورزشگاه آنقدر شلوغ بود که داوری محترمی مثل آقای مظفری هم دست و پای خود را گم کند. در همان نیمه ی اول، دو آفساید اشتباه و فاجعه(!) به نفع بازیکنان مس گرفته شد. آفساید اول که برهانی حدود 5 متر پشت دفاع بود. و آفساید دوم هم برهانی در شروع کورس، کاملا دو یا سه قدم عقب تر از مدافع بود. شاید مشکل برهانی سرعت زیاد اوست. آنقدر تند می دود که انگار از دو متر در آفساید، استارت خود را شروع کرده. و مشکل یک کمک داور همین است که توانایی ندارد تا آفساید را درست اعلام کند و دو تا تک به تک را به همین راحتی خراب نکند. آقایون ! نگویید آرش مثل معدنچی شده و تک به تک هایش گل نمی شد. و این آفساید گیری ها تاثیری نداشت. فوتبال با اما و اگر راه نمی افتد. پنالتی ای که روی نیکبخت اعلام شد، کسی نگفت که توپ روی پای غیر تخصصی اش است و یک نفر او را دفاع می کند و نیکبخت به طرف اوت حرکت می کند. همین بس که مدافع، پای نیکبخت را زد. و همین هم کافی است تا یک پنالتی درست به نفع پرسپولیس اعلام شود...

آفساید ها را رها کنیم و به بحث جالب کارت های رنگین بپردازیم. بعد از گل میثم که در باره ی صحت آن صحبتی نمی کنیم، داور سعی کرد که جو ورزشگاه را بخواباند. و متاسفانه با یک کارت قرمز این کار را کرد. کارتی که با اینکه با بازیکن مس نشان داده شد، اما آبی پوشان هم ناراحت شدند. جون روی بازی تاثیر گذاشت. بعد از آن تکل صادقی که حتی پای بازیکن مس را لمس نکرد، کارت زرد کاملا بچه گانه ای به همراه داشت. و کارت دوم هم در دعوای محوطه ی جریمه داده شد. آقایون، قبول که کار صادقی کارت قرمز داشت. اما داور او را با کارت زرد دوم اخراج کرد. نه با قرمز. و نظر داور مطرح است. پس کارت اول کار را خراب کرد. پس داور در اخراج امیر حسین، اشتباه کرد. ولی ای کسانی که می گویید کارت قرمز باید به طور مستقیم به امیر حسین نشان داده می شد، قوانین فیفا، خوشبختانه به صراحت اعلام می کند در دعوای داخل محوطه، اگر قرار است کارتی نشان داده شود، باید به دو نفر نشان داده شود. این دعوا یک طرفه نبود. و حتی می توان گفت مدافع مس با گرفتن امیر حسین، این جنجال را به راه کرد. پس سهم مدافع از کارت کجا رفت؟! و باز هم خوشبختانه فیفا به صراحت اعلام می کند اگر داور به اشتباه کارتی را به یک تیم نشان دهد یا به اشتباه به تیم طرف مقابل کارتی نشان ندهد، محرومیت تیم، به دلیل ضرری که خورده بخشیده می شود و بازیکن نباید محروم شود. پس محرومیت امیر حسین... صدددددددددددد در صددددددددددددد اشتباه است. با اینکه نباید از این مسائل بگذریم. اما می گویم این هم هیچ. قضیه ی طالبلو خیلی خنده دار است. اول این که هیچ بازیکنی از تیم مخالف حق ندارد در محوطه ی شش قدم به دروازه بان نزدیک شود. اگر این کار را کرد کارت زرد و اگر برای 4 ثانیه در کنار دروازه بان ماند و کنار نرفت، کارت قرمز! و دروازه بان در این مواقع حق دارد بازیکن را به کنار هل بدهد تا راه برای خودش و آغاز بازی باز شود. متاسفانه هنرمند تیم مس خیلی زیبا هل دادن طالبلو را بزرگ جلوه داد که خود وحید هم فکر می کرد به او مشت زده. حالا با این اوصاف داور خطا می گیرد و وقت بازی تلف می شود و دریغ از یک کارت زرد. چه بگویم؟!

آقای مظفری داوری کرد. چه درست و چه اشتباه. او پولش را می گیرد و به دل ما آبی ها هم کاری ندارد. این ما هستیم که باید بسوزیم. فقط محض اطلاع آقایونی که خیلی به محروم کردن علاقه مندند،  بگویم که گراهام پل، یکی از با تجربه ترین داوران انگلیسی که در جام جهانی هم سوت زد، بخاطر یک پنالتی اشتباه، تا انتهای فصل 2003-2004 از سوت زدن محروم شد و او را مجبور کردند به تیمی که ضرر این اشتباه به او رسیده، مبلغ 10000 پوند جریمه پرداخت کند. آن از گراهام پل و این هم از نوید مظفری! آقاااااایون! حتی محض اینکه خود را حرفه ای نشان دهید، این تیم داوری را مجازات کنید(کو گوش شنوا!)

 استقلال حسرت دروازه بان را نمی خورد. نامداری و حسن نژاد کم از طالبلو ندارند. استقلال حسرت مدافع سر زن را نمی خورد. لطفی و قربانی هنوز هستند. و با سانتر های نوازی، آرش هم می تواند سر بزند. استقلال حسرت جریمه ی میثم را نمی خورد. این تیم تا به حال بار ها جریمه شده… استقلال حسرت این نامهربانی ها را می خورد. و آقایون. مطمئن باشید اگر استقلال در انتهای فصل دو امتیاز این بازی را کم بیاورد، شما متهمید… البته متهمی که خودش قاضی باشد، وای به حال جامعه ی زیر دست... چه بگویم

……………………………………………..والسلام، نامه تمام…………………………………   

استقلال با احتساب امتیاز تساوی در برابر مس، به 304 مین امتیاز خود در طول 7 دوره لیگ برتر دست پیدا کرد و در رتبه ی اول، ایستاد. جالب اینجاست که قرمزی ها بعد از سپاهان در مقام سوم قرار دارند. پس لطفا دم از افتخار لیگ نزنند...

یک قضاوت درست، توسط ضربه ی نه چندان جالب منیعی، خراب شد. مدافع مس، زیر آرش را خالی کرد تا مرتکب خطا شود...

اینبار، اشتباهات از طرف داور نبود. بلکه از کمک اول او بود. یک تک به تک که برهانی به امید گلزنی، با توپ به طرف دروازه یورش می برد، توسط اشتباه فاحش کمک داور، هدر رفت. همچنین پیشنهاد نشان دادن کارت زرد به صادقی، از سوی کمک داور بود. بازی تمام شده و کاری برای نتیجه نمی شود کرد. اما به قول صادقی، فقط باید به این اشتباهات خندید...

امید همه در این فصل به طالبلوی افسانه ای فصل پیش بود. اما او نشان داده که خبری از آن دروازه بان نیست. و ما در هفته ی سوم، فقط یک دروازه بان شاید در حد واعظی یا رودباریان دیدیم. آقا وحید، اگه دلش همراه استقلال نیست، برای خود تلاش کنه که ذخیره ی نامداری نشه...

جباری که به گفته ی ناصر خان حچازی، در صد دز صد آمادگی قرار ندارد، اینگونه توانست تیم مس را به هم بریزد. قرمزی ها از هفته ی نهم که جباری در اوج آمادگی خواهد بود، بترسند.

منیعی که با خراب کردن پنالتی، همه را نا امید کرد، اما پاس های عمقی او، ویران کننده بود. یک پاس که توسط کمک داور، به اشتباه آفساید گرفته شد و یک پاس هم توسط شفیعی به گل تبدیل شد. میثم! ازت راضی باشیم یا ناراضی؟!

سان جان با اینکه از توانایی بدنی بالایی برخوردار است اما در توپ گیری کاملا آماتور عمل می کند و به راحتی دریبل می خورد. مثل اینکه مشکل ما، امسال، جدا خط میانی است.

امیر حسین صادقی که پس از دو کارته شدن، زمین بازی را ترک کرد، بازی بعدی را هم از دست داد. کارت دوم درست، اما کارت اول هیچ دلیلی جز جواب دادن به کارت قرمز مس نداشت...

ای کاش اولین گل شفیعی، با برد همراه می شد. اما همینش هم قنیمته. آقا حمید! منتظر دربی و قولت هستیم!

مس که در اوج آمادگی به سر می برد، در بازی مقابل آبی پوشان، در طول بازی، یکبار توانست 7 بار، بدون قطع ارتباط، پاس کاری کند. و دیگر هیچ. اما پگاه که در هفته ی دوم، با قرمزی ها بازی داشت، در یک صحنه 13 بار توپ را بین یار های خودی، رد و بدل کرد.

  RSS